Πρίν πω αυτά που θα ήθελα εξ αρχής να σας πω θα σας περιγράψω ελάχιστα τον εαυτό μου. Βλέπω πολλές ταινίες, σειρές και τηλεόραση, διότι με χαλαρώνει και με αποφορτίζει.
Ενώ λοιπόν έβλεπα μια σειρά (και θα αναφερθώ μονο στις σειρές και τις ταινίες) κατάλαβα πόσο πολύ επηρεάζομαι από αυτές. Δεν είναι τυχαίο που κάποιοι άνθρωποι κλαίνε, τρομάζουν, γελούν ή αγχώνονται όταν βλέπουν ταινίες. Δίνουμε τόση προσοχή και προσύλωση σε αυτό που βλέπουμε εκείνη τη στιγμή που ουσιαστικά σπάμε το γυαλί και αφήνουμε να μας επηρεάσουν. Μπορεί να νιώσουμε το αίσθημα του φόβου ενώ είμαστε ασφαλείς, ή το συναίσθημα της λύπης ενώ προηγουμένος ήμασταν ευδιάθετοι. Σκεφτόμουν λοιπόν, πως πολλοί γνωστοί μου βλέπουν κι εκείνοι πολλές σειρές και ταινίες και απόρρησα γιατί επιλέγουμε να καθόμαστε και να δεχόμαστε τόσες πληροφορίες μέσω μιας τέχνης.
Η απάντηση δεν ήταν και τόσο ωραία διότι...η Τέχνη δεν μπορεί να κάνει κακό απο μόνη της, η χρήση αυτής μπορεί να κάνει.
Βλέπουμε λοιπόν σειρές τόσο φανατικά και δεχόμαστε να μπούμε σε άλλες πραγματικότητες διότι η δική μας είναι ελλειπής.
Πλέον η ζωή είναι επίπεδη, πρέπει να χαιρόμαστε με μέτρο όταν μας αφήνει η καθημερινότητα και πρέπει λυπούμαστε με μέτρο γιατί ό,τι και να κάνουμε αύριο θα ξημερώσει ξανά (όσο κι αν δεν το θέλουμε).
Αποφασίζουμε με μανία να παρακολούθουμε καθηλωμένοι άλλες πραγματικότητες (φανταστικές στην συγκεκριμενη περίπτωση) γιατί η δική μας ίσως να μη θυμίζει πραγματικότητα, αλλά χαλασμένη ταινία σε κασετά σαν αυτές που φτιάχναμε με στυλό μικροί.
Στην ψυχολογία οι "πόθοι" μας χαρακτηρίζονται ώς "Εκείνο" και είναι συχνά αυτό που πνίγουμε για να φαινόμαστε "φυσιολογικοί". Η ερωτησή μου είναι λοιπόν, γιατί ενώ επιλέγεις να παρακολουθείς μια σειρά που σου δείχνει πως δεν είναι όλες τις φορές κακό να απελευθερώνεις ένα μέρος απο το "Εκείνο" , εσύ στην δική σου πραγματικότητα το έχεις αλυσοδεμένο;
0 comments